Swaar weer

In die verte skeur 'n bliksem die lug. En dan 'n tromgeslaan wat bombasties en dringend nader rol. Swaar weer is op pad. Die reën is eers...

Mekaar

Paulina Gumede staan op saam met die morester. As sy haar kaia se deur met haar elmboog oop du en die kers in haar hand na buite hou, wee...
  • Sidney Gilroy

Die Herder

Ek het saam met 'n Zimbabwiër gewerk. Hy het te voet by ons aangeklop vir werk, wat opsigself nie vreemd was nie, baie mense het nie hul eie vervoer in ons land nie. Ons het nie 'n vakante pos vir hom gehad nie, maar ek het met hom gesels want hy was beleefd en nederig met 'n regophouding en sy hande wat hy in mekaar voor hom gehou het as hy met jou praat. Asof hy bid.

"Wat kan jy doen?" vra ek. In my agterkop het ek vlugtig die hoop aansoeke van matrikulante en werksoekers in my boonste laai onthou. Mense, soos hy, sonder werk.

"Enige iets. Ek sal enige iets doen."

Dit het my bygebly dat hy nie gesê het hy kan enige iets doen nie. Hy sál enige iets doen.

As hy teleurgesteld was toe ek groet met 'kom hoor maar af en toe', het dit nie op sy gesig gewys nie. Hy het weggestap en van 'n afstand af die fabriek en erf vir 'n rukkie dopgehou, sy hand 'n donker afdak vir sy oë.

Drie maande later was hy terug. In die ontvangslokaal het hy met 'n enkele bladsy in sy hand vir my gewag. Hy gee dit vir my voordat hy groet.

"Wat is dit dié? vra ek.

"'n Sertifikaat."

"Vir?"

Hy het wyd geglimlag en sy ken met 'n aks gelig. Ek het 'n flikkering in sy oë gesien. Asof hy my uitloorlê het. Iets tussen trots en verlangs van arrogansie. Hierdie was 'n man met 'n plan.

"Ek het myself laat kwalifiseer," Hy wys deur die ruit na waar die enorme heftrokke staal op die trokke laai. "Ek kan een van dáái bestuur. Hier's die lisensie."

Ek was skepties.

"Tot hoeveel ton?"

"Veertien." wys hy na die sertifikaat in my hand waaroor my oë gly.

Dit was 'n skaarste. 'n Vaardigheid waarna ons altyd moes soek. En 'n nuwe heftrok was op pad.

"Wat het jy in jou eie land gedoen?"

Weer die breë, aswit tande.

"Ek was 'n onderwyser, Meneer."

"Ek's nie meneer nie. Ek's Sidney."

"En ek's Shepard." My wenkbrou moes gelig het, want hy volg vinnig op. "Ek het op 'n plaas grootgeword. My pa wou gehad het ek moes word wat hy was."

Hy het nie gerook nie. Hy het nie gedrink nie. Hy was betroubaar en stiptelik. Dit was 'n stryd om hom te help om sy werkpermit te kry. Hy was die eerste een in sy skof om sy eie kar te koop; 'n tweedehandse Huyandai vol duike wat hy met groot trots langs die bestuurders se karre parkeer het.

As ons Desembermaande sluit, vra ek of hy teruggaan.

Hy sê altyd nee en dan kyk hy weg.

3 views

Recent Posts

See All

Swaar weer

In die verte skeur 'n bliksem die lug. En dan 'n tromgeslaan wat bombasties en dringend nader rol. Swaar weer is op pad. Die reën is eers soos vingers wat saggies oor die sinkdak en teen die ruite ter

Mekaar

Paulina Gumede staan op saam met die morester. As sy haar kaia se deur met haar elmboog oop du en die kers in haar hand na buite hou, weerkaats ʼn groot waterpoel waar daar gister net blink geloopte gr

Liggies vir Kersfees

Op Kersdag gebeur die mooiste ding. Die liggies en boom staan al vir 'n maand lank in ons voorhuis. Elke aand skakel ons dit aan om die kleurvolle geflikker oor die geskenke te sien dans. Meeste van d