Swaar weer

In die verte skeur 'n bliksem die lug. En dan 'n tromgeslaan wat bombasties en dringend nader rol. Swaar weer is op pad. Die reën is eers...

Mekaar

Paulina Gumede staan op saam met die morester. As sy haar kaia se deur met haar elmboog oop du en die kers in haar hand na buite hou, wee...
  • Sidney Gilroy

Ontuis

By 'n busstop in Den Haag het ek bevriend geraak met 'n man uit Syrië. Hy het baie ouer as sy 24-jaar gelyk; sy hare dra hy langer as die kortgeskeerde amper-punk styl wat die somer die gewoonte was. Swart krul dit teen sy slape af tot verby sy hoë wangbene waar dit in die fyner haartjies van sy baard verdwyn. Ek wag vir die tram wat my van Koningin Wilhelmina straat na die strandfront sal neem. Ek dra 'n kortbroek en plakkies wat laas die warm strande van KwaZulu Natal geproe het, hy is in 'n nuwe denim en verslete hemp. Hy staar bekommerd voor hom uit en rook, die sigaret al halfpad 'n kooltjie getrek. Sy vingers vliet oor die skerm van sy foon en dan prop hy die foon by sy broeksak in voordat hy die halfgerookte skyf oor die straat skiet. Die skerm het 'n lelike kraak, sien ek. Fronsend kyk hy straataf.

"Ben jij boos? Is er iets mis?" vra ek as hy op die plek rondtrap en sy kop vir homself skud.

Die skielike glimlag vang my onkant.

"Ek praat nie Hollands nie. Ek is nie van hier af nie." antwoord hy met 'n aksent wat klink asof sy tong agter sy voortande vashaak.

Ek slaan oor na Engels nes die tram rammelend voor ons stop. Hy is sonder blyplek. Vandat hy in die stad aangekom het, Air BnB hy. Dit kos €45 per nag. Die geld wat sy ouers vir hom gegee het toe hy sy tuisland maande gelede verlaat het, is nou klaar. En in Homs werk die selfoonnetwerke skaars, watwou die banke. Buitendien, daar is niks oor om vir hom te stuur nie. Hy het 'n werk, maar dié betaal hom eers oor bietjie meer as 'n week. Hy het blyplek probeer reël deur ander Siriërs in Den Haag te probeer opspoor, maar tans is dit vrugteloos. Sy rugsak en tas het hy by 'n fietsskerm toegesluit.

"Waarheen is jy op pad?" vra ek as die tram se stopplekke min raak.

"Scheveningen," probeer hy sê, maar dit kom meer uit as "Skeêwieng".

"Ek ook," Ek trek 'n handdoek uit my rugsak. "Ek gaan strand toe. "Waar ek vandaan kom, is daar baie strande." Ek wys na my wit bene. "Al lyk dit nie so nie."

Weer die skaam glimlag. "Jy moet die Mediterreense see sien. Ek mis dit. Dis waarom ek vandag gaan. Ek mis dit."

"Wel. Kom saam. Ek is ook alleen."

Ons spandeer die dag as vreemdelinge op 'n vreemde plek. Die strand lyk soos wat ek ken, maar die see is branderloos, uitgestrek en onrustbarend grys van kleur. Hy praat geredelik. Ek is verbaas oor hoe presies hy tot hier gekom het. En waarvandaan. Daar is baie toeriste en as ons verby die kilometer strandkafees en restaurante drentel toe dit laatmiddag word, steek hy weer sy hande in sy sakke en hy kyk af.

Ons bly in kontak. Hy het blyplek gekry. Weke later nooi hy my om makdus, bone en halloumi by 'n tradisionele restaurant te gaan eet. Hy het die plek uitgesnuffel en wil dankie sê vir die geld wat ek hom voorgeskiet het.

"Ek dink daaraan om te waai," sê hy as hy oor die tee met kardamom daarin blaas.

"Waarheen?"

Hy lig sy skouers. "Ek weet nie. Ek voel nie tuis hier nie. Dalk Ooswaarts."

Twee maande later kom die Whatsapp van uit Cologne. Die rit van die onsigbare grens tussen Hoogvliet en Duitsland was korter as wat ek gedink het en toe ek daar aankom, het ons afgespreek om in die oudste gedeelte van die stad te ontmoet. In die skadu van 'n monument sit ons en gesels. Sy hare is geknip; die groen van sy oë meer helder. Sy baard is ook korter sodat 'n enkele kuiltjie wys as hy lag. Nou lyk hy 24. Hy kom meer ontspanne voor - praat en gesels oor sy nuwe werk en huismaat, maar as ons kom by die oorlog, die vlug en sy familie wat steeds daar is, word sy gesig somber. Hy strek vir nog 'n sigaret terwyl sy oë ontwykend op die ruïne van 'n Romeinse muur rus.

"Net die dooies sien ooit die einde van oorlog, weet jy." Die sigaret talm tussen sy vingers. Hy buig vooroor en staar in die brandende rooi van die sigaret sodat die rook oor sy gesig draal. "Ek dink daaraan om te waai."

"Waarom?"

"Ek voel nie tuis hier nie."

Ek kan nie vir seker sê of die waterigheid in sy oë van die rook is nie.

21 views

Recent Posts

See All

Swaar weer

In die verte skeur 'n bliksem die lug. En dan 'n tromgeslaan wat bombasties en dringend nader rol. Swaar weer is op pad. Die reën is eers soos vingers wat saggies oor die sinkdak en teen die ruite ter

Mekaar

Paulina Gumede staan op saam met die morester. As sy haar kaia se deur met haar elmboog oop du en die kers in haar hand na buite hou, weerkaats ʼn groot waterpoel waar daar gister net blink geloopte gr

Liggies vir Kersfees

Op Kersdag gebeur die mooiste ding. Die liggies en boom staan al vir 'n maand lank in ons voorhuis. Elke aand skakel ons dit aan om die kleurvolle geflikker oor die geskenke te sien dans. Meeste van d