Swaar weer

In die verte skeur 'n bliksem die lug. En dan 'n tromgeslaan wat bombasties en dringend nader rol. Swaar weer is op pad. Die reën is eers...

Mekaar

Paulina Gumede staan op saam met die morester. As sy haar kaia se deur met haar elmboog oop du en die kers in haar hand na buite hou, wee...
  • Sidney Gilroy

Sy wêreld

Ons buurvrou het 'n gestremde kind. Hy gaan nie skool toe nie. Sy kyk bedags na hom. Almal in die buurt word eers bewus van hom as hy 'n slegte dag deurworstel. Die gewoonlike lae-bas neurie wat almal al so gewoond is soos die getjirp van die voeltjies in die bome of die eentonige enjin van 'n grassnyer word dan 'n angswekkende geskree. Hy hou nie op nie. Vir ure aaneen weerklank dit; 'n diep, hartseer klank asof hy iets vra en niemand verstaan wat hy wil hê nie. Die van ons wat al lank in die buurt bly, ignoreer dit uit bedagsaamheid aan die jong gesin. Ek wonder soms of dit is omdat ons nie weet wat om te doen of hoe om te help nie. Soos 'n dronk mens in die publiek, kyk ons álmal en dan kyk ons weg. Kopskuddend in ons binneste. Die arme mense. Nuwe intrekkers het dit nie so maklik nie. Hulle klim verbaas uit hul karre of kom met die sypaadjie afgestorm. Iemand moor 'n kind. Natuurlik vat dit net een kyk na die erf waar die gras in kringe al deur hom doodgeloop is of hyself wat klaend op die stoep staan en die niet instaar. Ander dae is dit beter. Ek hoor hoe skop hy sy sokkerbal teen die muur wat ons erwe skei tot dit uiteindelik pap word of ek sien hom deur die gordyne beweeg. Hy het kryte in sy hand. Daar is nie 'n muur in die huis wat nog nie bekrap is nie. Hy het 'n nefie wat soms kom kuier, maar dit vat nie lank voordat die ander kinders van die buurt eerder as speelmaats opgekommandeer word nie. Wasemrig hang sy figuur in die agtergrond. Soms hardloop hy straataf sonder 'n broek aan, sy ma agterna. Ek het haar nog nooit hoor hard praat met hom nie en selfs al is hy besig om die laaste van sy heel speelgoed te verwoes, staan sy net daar: stilswyend agter die strykplank wat sy na die agtererf uitgedra het, Gospelmusiek wat van uit die huis na buite sweef. Ek groet hom as ek hom sien, al erken hy niemand se teenwoordigheid nie. Ek lees dat in Ysland en sommige Europese state die medici al so gevorderd is en die sentiment van die regering van die aard is dat kinders soos hy se geboortes amper nie meer bestaan nie. Laasweek skop hy sy bal oor die muur. Dit land in ons erf. Die honde blaf histeries want hy hang oor die muur, sy oë op die bal.

"Moet ek dit vir jou teruggooi?" vra ek.

Stilte. Net die oranje bal bestaan vir hom.

"Dit gaan jou kos," grap ek as ek die bal optel. "R50... "

Hy kyk vlugtig op. Verby my. Asof hy iets van my sien wat ek nie self om my kan raaksien nie. Ek voel skuldig en swiep die bal oor die muur sodat dit agter hom land. Hy reaggeer nie.

"Dis oukei, dit kos niks nie."

Vir 'n vlietende oomblik registreer 'n glimlag oor sy niksseggende gelaat en dan hop hy van die muur af en terug na sy wêreld.

2 views

Recent Posts

See All

Swaar weer

In die verte skeur 'n bliksem die lug. En dan 'n tromgeslaan wat bombasties en dringend nader rol. Swaar weer is op pad. Die reën is eers soos vingers wat saggies oor die sinkdak en teen die ruite ter

Mekaar

Paulina Gumede staan op saam met die morester. As sy haar kaia se deur met haar elmboog oop du en die kers in haar hand na buite hou, weerkaats ʼn groot waterpoel waar daar gister net blink geloopte gr

Liggies vir Kersfees

Op Kersdag gebeur die mooiste ding. Die liggies en boom staan al vir 'n maand lank in ons voorhuis. Elke aand skakel ons dit aan om die kleurvolle geflikker oor die geskenke te sien dans. Meeste van d